Yağmur Huzuru

"Uğraşma gökyüzü benim kadar ağlayamazsın" demişti,yağmurlu bir günde kız arkadaşı tarafından terkedilen kardeş gibi sevdiğim bi arkadaşım.Önce o gelir aklıma yağmurlu günlerde.Ama ben tam bir yağmur delisiyim.Sonbahar aylarında özellikle sabahları hemen pencereye koşar, havada yağmur belirtisi var mı diye umutla bakarım:) arkadaşlarım, ailem delisin deseler de yağmurdan aldığım duyguyu anlatabilmem çok zor.Seviyorum demek az kalır, şu an huzurdan ölebilirim:)Her yer yıkanıyor binalar,duvarlar,yerler, sanki içimiz,dışımız da...
Tam bir arınma hali..

Hatırladıklarım da sıcacık şeyler.Lise öğrencisiyim,koşarak eve geliyorum öğle saati.Yağmurdan sırılsıklam olmuş ama zevkten kıkır kıkır gülerek giriyorum içeri:)Anneciğim sobayı iyice parlatmış.Tarhana çorbası buharıyla önümde.Sobanın üzerinde tıs tıs kaynamak üzere olan çaydanlığın sesi,uykumu getiriyor.

Tül perdeyi biraz aralayıp, camın önüne konuşlanmışım:)Kurşun kalemimi açıyorum, birazdan Türkçe ödevimi yapıcam ya.Ve odada mis gibi kalemtraş ve huzur kokusu...

Annem seri üretim halinde yine,örgüsü minicik ellerinde:)sımsıcak ailem canlarım benim.

Yağmur bana aşktan fazlasını anlatır.O yüzden ağla gökyüzü, daha çok ağla..